» Verhaal van Jolanda

Hoe is pleegzorg op je pad gekomen?

Toen ik begin 20 was had ik een vriendin die in een pleeggezin woonde als eigen kind. Hier was altijd reuring in het gezin en de verhalen trokken mij enorm. Hier is het eerste zaadje al geplant. Toen ik mijn man ontmoette hebben we zelf kinderen gekregen, maar bleef pleegzorg een besproken onderwerp. 

Wat was ervoor nodig om de stap te maken om je in te schrijven als pleegouder?

We hadden nog ruimte en energie over en vroegen ons af ‘waarom nog een eigen kind, als er nog zoveel kinderen zijn die een plekje nodig hebben?’. Dus besloten we een informatieavond van pleegzorg te bezoeken, hier werd de vraag gesteld ‘is je gezin al klaar?’ We realiseerden ons dat dit nu nog niet zo was. Jaren later zijn we teruggekomen en hebben we ons aangemeld.

Hoelang geleden is dit?

We hebben ons 9 jaar geleden dan toch echt aangemeld om pleegouder te worden om vervolgens het voorbereidingstraject in te gaan.

Wat waren je verwachtingen toen?

Je weet niet waar je precies aan begint. We dachten: ‘We kunnen wel tegen een stootje, zijn stabiel en steady’. We hebben zelf al 3 kinderen een 4e kan hier wel bij. We wisten wel dat een pleegkind extra zorg zou vragen. 

Hoe ervaar je het pleegouderschap?

Onze pleegdochter kwam bij ons toen ze 8 maanden oud was, toen dachten we nog: ‘hoe beschadigd kan een kind zijn op deze leeftijd’. De impact van haar zorgvraag hebben we onderschat. De eerste jaren waren tropen jaren. Onze eigen kinderen waren toen 3, 4 en 6 jaar oud toen ze bij ons kwam. In het begin was er sprake van een warm welkom en gaven ze haar de fles. Later ook wel echt broertjes en zusjes, zo vonden ze elkaar ook irritant. Nu ze allemaal ouder zijn proberen we ook uitleg aan hen te geven wat er soms achter het gedrag kan zitten, zodat ze hier wat meer begrip voor hebben. Door onderzoek en diagnostiek hebben we meer inzicht gekregen in haar gedrag. We vragen ons vaak af hoe het draagbaar blijft voor een ieder in het gezin. Onze pleegdochter zit nu in groep 5 en de invloed van haar ‘rugzakje’ begint steeds zichtbaarder te worden. Het is een grote zoektocht; wat gaat er in haar koppie om en wat heeft ze nodig? We denken heel bewust na over elke stap die we zetten. 

Zijn de verwachtingen uitgekomen?

Het is pittiger dan we verwacht hadden. We ontwikkelen mee met onze pleegdochter en dit is hard werken. We genieten van de ontwikkeling die ze door maakt en de kleine stapjes die ze zet. Ze heeft lange tijd het idee gehad dat we niet in hetzelfde team zaten, ze is nu 8 jaar en kan steeds meer woorden geven aan wat er in haar omgaat. Het is geweldig dat wij nu kunnen uitleggen dat we in haar team zitten en niet tegen haar zijn. En dat ze dit ook echt zo ervaart en voelt.

Wat helpt je in het pleegouderschap?

De samenwerking in het pleegouderschap helpt ons. Een school die snapt wat onze pleegdochter nodig heeft en de pleegzorgbeleider die met ons mee denkt en naar ons verhaal luistert. We zijn goed geholpen door de hulpverlening en voelen dat we het niet alleen hoeven doen. Het is belangrijk op tijd hulp te vragen. 

Wat zijn de uitdagingen in het pleegouderschap?

Uitdagingen die zijn er zeker. Zo loop je regelmatig tegen wachtlijsten aan als het gaat om het inzetten van hulp. Blijft het de vraag hoe je ook je eigen kinderen recht blijft doen en hoe je omgaat met de biologische familie. 

We merken dat pleegvaders een vergeten groep is. Het is lastig om als man vrij te krijgen voor de vele afspraken die rond een (pleeg)kind nodig zijn op bijvoorbeeld school en met de hulpverlening. Het zou fijn zijn als werkgevers hier meer in meedenken. 

Hoe werk je samen met de ouders van jullie pleegkind(eren)?

Het contact met de ouders van onze pleegdochter vinden we heel belangrijk. Voorop staat dat het contact fijn moest zijn voor onze pleegdochter. Wekelijks kwamen de ouders onder begeleiding bij ons thuis om hun kind te zien. We praatten ze bij over de ontwikkelingen, vertelden wat ze leuk vindt om te doen en haalden haar samen uit haar bedje. We nemen hen serieus! Ik wilde graag weten waar ze vandaag komt, ook door haar moeder te leren kennen. Ze zijn niet boos op ons, maar het contact blijft toch wat ingewikkeld omdat wij hun kind opvoeden. Het is heel verdrietig want moeder is 5 jaar geleden overleden en het contact met haar vader is hierna ook brozer geworden. We blijven ons best doen met elkaar om onze pleegdochter de ‘geur van haar nest’ te leren kennen.

Hoe zorg je ook nog voor jezelf?

Pleegzorg vraagt ook om een spoedcursus zelfzorg; hoe vergeet je jezelf niet. Uiteindelijk leer je dat alles geoorloofd is. Als het bijvoorbeeld een puinhoop in huis is, maar ik echt even mijn momentje voor mezelf nodig heb, dan laat ik de boel de boel. Als ik maar blijf staan als (pleeg)ouder. Het is een flinke stap, maar het is belangrijk dat onze pleegdochter soms even ergens anders is zodat we kunnen opladen. Gelukkig is dit mogelijk in ons netwerk en hebben we uiteindelijk ook een zorgboerderij ingeschakeld voor een middag in de week. 

Wie helpt je het pleegouderschap?

Het contact met andere pleegouders helpt ons om ervaringen te delen en herkenning te voelen. Onze familie en vrienden steunen ons, accepteren haar zoals ze is en vangen haar zo nu en dan even op voor de rust of voor ons om op te laden. 

Wat zou je nieuwe pleegouders mee willen geven?

Je moet zin en energie hebben om moeilijke dingen aan te gaan, het vraagt tijd en uithoudingsvermogen. Je hebt voldoende netwerk om je heen nodig, waar je op terug kan vallen wanneer dit nodig is.   

Wat was het geluksmomentje van de week? 

Dit weekend was ik met één van de kinderen thuis en hebben we genoten van de rust en de stilte in huis. Dit was echt even een cadeautje om dit samen te ervaren. 

Pleegouder Jolanda